CENTRUM POLITYKI WODNEJ

Projekt Centrum Polityki Wodnej (CPW) jest konsekwencją obranych strategii rewitalizacji Kępy Mieszczańskiej. Zlokalizowane na styku przestrzeni publicznych o odmiennym charakterze stało się zwornikiem całego układu, ikoną wyspy, której Kępa Mieszczańska bez sprzecznie potrzebuje.

Faza: Koncepcja

Lokalizacja:
Wrocław, Kępa Mieszczańska

Data:
2012


Powierzchnia użytkowa: 20 200 m2

Autorzy: Karolina Parkitna (opiekun naukowy -  prof. dr hab. inż. arch. J.Gyurkovich, dr inż. arch. A.Wójcik)

Projekt centrum Polityki Wodnej (CPW) jest elementem szerszego założenia urbanistycznego obejmującego rewitalizację terenów powojskowych leżących w północnej części Kępy Mieszczańskiej. CPW znajduje się w miejscu niezwykle ważnym dla projektowanego układu urbanistycznego - na krawędzi trzech przestrzeni o odmiennym charakterze: parku liniowego, mariny oraz głównego placu miejskiego projektowanego założenia.

Budynek Centrum Polityki Wodnej składa się z dwóch brył znajdujących się po przeciwnych stronach kanału ale połączonych ze sobą nadwieszeniem. Bryła zwarta to przestrzeń przeznaczona na centrum antykryzysowe oraz laboratoria dla naukowców. Po przeciwległej stronie mieści się natomiast centrum dydaktyczne oraz muzeum nauki poświęcone tematyce wodnej.

Przecięty kształt ma sugerować wdzieranie się wody do wnętrza lądu a betonowe pochylnie schodzące do wody mają nawiązywać do fal podmywających wybrzeża. Wycięcia i przeszklenia w elewacji mają otwierać wnętrza na rzekę - w miejscu „pęknięć” zaprojektowano wielokondygnacyjne przeszklone hole, które dzielą bryłę na 4 części (muzeum hydrotechniczne, mediatekę, sale audytoryjne oraz centrum edukacyjne). W otwartej przestrzeni holi znajdują się kładki łączące ze sobą poszczególne bloki funkcjonalne.

Główne dojścia do centrum zlokalizowane są na dwóch różnych poziomach: od strony placu miejskiego, na poziomie terenu, oraz z poziomu deptaku otwartego na kanał. Głównym założeniem jest wielofunkcyjność przestrzeni na pochylniach. Poprzez plenery, warsztaty na świeżym powietrzu ma ona przyciągać spacerowiczów i zachęcać do wejścia do CPW.

Przestrzeń dostępna dla zwiedzających została otwarta na użytkownika, który w nieskrępowany sposób decyduje o programie wizyty. Takie rozwiązanie jest możliwe dzięki systemowi kart magnetycznych, które wpuszczają użytkownika do kolejnych przestrzeni. Pierwsze bramki, wymykające bloki o konkretnych funkcjach znajdują się na pierwszym piętrze, użytkownik ma do wyboru cztery bloki funkcjonalne obiektu:

MUZEUM HYDROTECHNICZNE, w którym został poruszony aspekt teraźniejszości i przeszłości. Na pierwszym piętrze znajdują się warsztaty, które mają wprowadzić użytkownika w tematykę urządzeń hydrotechnicznych Wrocławia. Segment ten ma być wprowadzeniem do organizowanej przez miasto wycieczki wodnej szlakiem urządzeń hydrotechnicznych Wrocławia. Kolejny warsztat z to ukłon w stronę historii wyspy, która kiedyś była nazywana wyspą siedmiu młynów. Na kolejnym piętrze znajduje się sala ekspozycyjna poświęcona w całości „Wrocławskiemu Węzłowi Wodnemu”. Piętro ostatnie to przestrzenie przewidziane na ekspozycję dotyczącą Wrocławskich Elektrowni Wodnych.

CENTRUM EDUKACJI WODNEJ to przestrzeń o najmniej zdefiniowanym charakterze. Większość pomieszczeń w tym bloku pozostawiono otwartą by nie narzucać jednoznacznych rozwiązań twórcom warsztatów i ekspozycji. Każde z pięter ma jednak nieco inny charakter. Pierwsze zostało wykonane z ruchomych podestów dzięki którym twórcy ekspozycji będą mogli wpływać na formę obiektu i dostosować go do potrzeb ekspozycji. Piętro drugie to przestrzeń całkowicie wolna, przewidziana na wystawy na temat polityki wodnej na świecie, w Polsce i we Wrocławiu. Ostatnie piętro to część laboratoryjna o najbardziej zdefiniowanym planie.

SALE AUDYTORYJNE – na pierwszym piętrze znajduje się standardowa sala wykładowa. Piętro drugie to sala projekcyjna podzielona na dwa zespoły.

MEDIATEKA to ostatni element programowy CPW. Na pierwszym piętrze znajdują się katalogi, punkt informacyjny oraz wypożyczalnia. W głębi nadwieszenia zlokalizowano wymknięte przestrzenie edukacyjne oraz księgozbiór ogólnodostępny. Jest to piętro, które pochylniami o niewielkim nachyleni wznosi się ku górze. Piętro drugie to katalogi ogólnodostępne, natomiast na ostatnim zlokalizowano sale do nauki indywidualnej i grupowej.

W projekcie ważne jest by obiekt otwierał się na przyszłość. Ważny jest aspekt nowoczesności. Brak sztywno zdefiniowanego planu ma dawać możliwość zmienności obiektu i adaptacji do nowych możliwości technologicznych.